Λίγο πριν ξεκινήσει  η περιφορά της ιερής εικόνας του Αγίου Αθανασίου στη Νέα Μεσημβρία με την συνοδεία της μπάντας της Ελληνικής Αστυνομίας και πριν την έναρξη των πανηγυρικών εκδηλώσεων έκανα μαζί με τον καλό φίλο Ηρακλή μία βόλτα και περιήγηση στο εσωτερικό του ναού. Ο αγαπητός και συμπαθέστατος κύριος Νέτος Νίκος αναγνωρίζοντας πως ο Ηρακλής ήταν ένας καινούριος επισκέπτης που έδειξε ενδιαφέρον για τον ναό ξεκίνησε μία αξιοθαύμαστη ξενάγηση και αφήγηση σχετικά με την ιστορία του ναού, τον τρόπο και τα υλικά που χτίστηκε αλλά και για την προέλευση και τον τρόπο δημιουργίας των εικόνων. Επιπλέον μας οδήγησε στον προαύλιο χώρο και με εξαιρετική υπομονή και επιμονή ολοκλήρωσε την ξενάγηση (που θα ζήλευε οποιοσδήποτε επαγγελματίας ξεναγός θρησκευτικού τουρισμού), με την ιστορία και τις δυσκολίες που έπρεπε να ξεπεραστούν ώστε τελικά να δημιουργηθεί το πνευματικό κέντρο του ναού.
 
Ένιωσα πραγματικά την ανάγκη και την υποχρέωση να καταγράψω όσα περισσότερα μπορούσα με το κινητό μου και να τα παρουσιάσω σε αυτό το άρθρο με αφορμή και των πρόσφατων πανηγυρικών εκδηλώσεων.
 
 
Παρακάτω σας παραθέτω ένα απόσπασμα σχετικό με το ναό Αγίου Αθανασίου, απο το εξαιρετικό βιβλίο "Ένα χωριό αποκαλύπτει την ιστορία του..." που συνέγραψε ο Θεόδωρο Π. Παρασκευόπουλος:
 
"Ένα πολυσήμαντο ιστορικό, θρησκευτικό και απαράμιλλο σε ομορφιά μνημείο είναι η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, χτισμένη στη βορειοδυτική πλευρά του σημερινού χωριού, μόλις πέρα απο τα όρια του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για ένα μνημείο που μας έρχεται, όπως όλα τα μνημεία, από το βάθος του χρόνου, απαστράπτον, "αρυτίδωτο" και αποτελεί εξαίρετο δείγμα της ευλάβειας απλών αμθρώπων, απαύγασμα της δημιουργικότητας τους, κατάθεση ψυχής στο χώρο και το χρόνο. Η οικοδόμηση του συνιστά την πρώτη ουσιαστικά εγγραφή μιας άγνωστης πολιτισμικά κοινωνίας, μέλη της οποίας αποτέλεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο στον οποίο στηρίχθηκε η γένεση του σημερινού χωριού. Κάποια στοιχεία έχουν χαθεί ανεπιστρεπτί, ωστόσο η αγροτική αυτή κοινωνία, παρέδωσε στις επόμενες γενιές την παρακαταθήκη της η οποία κατέστη αναπόσπαστο και βασικό κομμάτι της πολιτισμικής κληρονομιάς του χωριού μαςκαι της δυτικής Θεσσαλονίκης. Ο ναός μπορεί να καταστεί εργαλείο κατανόησης και εμηνείας τους πολιτισμού που τον δημιούργησεκαι της κοινωνίας που τον χρησιμοποίησε για την τέλεση των θρησκευτικών αναγκών της.
Η διατηρούμενη προφορική παράδοση, με διαφορετικές παραλλαγές ή αποκλίσεις, αναφέρει ότι στην περιοχή, στα μέσα του 19ου αιώνα, ζούσε μια κοπέλα με το όνομα Πεαλαγία και μαρτυρείται ότι είχε καταγωγή απο το χωριό. Κάποιο καλοκαίρι η δεκατετράχρονη Πελαγία φέρεται μαζί με άλλους θεριστές να εργάζεται σε ένα απο τα αλώνια του κάμπου. Μετά το τέλος της εργασίας τους ακολούθησε γλέντι. Η ίδια νιώθοντας εξαντλημένη απο τον κάματο του αλωνίσματος, ξάπλωσε σε θημωνιά να ξεκουραστεί. Κοιμήθηκε για δύο μέρες. Όταν ξύπνησε και συνήλθεδιηγήθηκε ότι ο Άγιος Αθανάσιος της υπέδειξε το μέρος που υπάρχει η εικόνα του."
Έκτοτε η μικρή Πελαγία ενδύεται το μοναχικό σχήμα και πρωτοστατεί στην ανακατασκευή του σημερινού ναού. Πολύ γρήγορα δρομολογεί το χτίσιμο της εκκλησίας, που θα ήταν, ίσως, και το καθολικό της υπό σύστασης μονής. Για να ευοδωθεί η προσπάθεια της ζήτησε τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι με χρήματα τους ενίσχυσαν το έργο της. Αρχικά ο ναός σχεδιαζόταν να χτιστεί στο σημερινό σπίτι του Δισλάνη. Ωστόσο, προτιμήθηκε η θέση που είναι τώρα. Φέρεται να υπάρχει όνειρο και ζωντανή παρουσία του Αγίου για να πειστεί ο Τούρκος Μπέης, που διέμενε στο χώρο του σπιτιού του Αντ. Χατζηγιώργη ώστε να παραχωρήσει το οικόπεδο, όπου τελικά χτήστικε ο ναός. Το μέτρημα έγινε με πιθαμές και ορίστηκε το σημείο ανέγερσης του. Όσο για το σχέδιο του ναού, αυτό έγινε με βάση όνειρα που έβλεπε η μοναχή και στα οποία παρουσιαζόταν ο Άγιος δίνοντας τις απαραίτητες οδηγίες. Στην προσπάθεια συνέδραμαν δεκάδες χωρικοί προερχόμενοι από όλα τα μέρη της γύρω περιοχής, μεταφέροντας με βοϊδ'αμαξες τις πέτρες για το χτίσιμο του.
Τα μικρά παιδιά συνέλεγαν φύλλα δέντρων για να ταϊζουν τα κουρασμένα ζώα που μετέφεραν τα υλικά. Αναφέρεται ότι ζητήθηκε και η βοήθεια των κατακτητών Τούρκων για την φύλαξη των χρημάτων που είχαν συγκεντρωθεί. Όταν τελείωσε ο ναός είχε περισσέψει ένα καζάνι λίρες, το οποίο προοριζόταν για την συνέχιση της συντήρησης του ναού.
Και όπως στην αρχαιότητα συνηθισμένη ήταν η επεξεργασία του μύθου με τις τραγικές του αποδόσεις, το ίδιο συνέβη και με τον θρύλο της μοναχής Πελαγίας αφού η βιωτή της σκιάζεται από τον έρωτα της με Τούρκο αξιωματικό, έχοντας ως συνέπεια την υφαρπαγή του θυσαυρού που είχε ο ναός. Έτσι, πολύ γρήγορα το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε. Κάποιοι θέλουν να σκοτώνεται από Τούρκο. Η λαϊκή φαντασία έχει παραμορφώσει τα περιστατικά της ζωής της Μοναχής Πελαγίας, με τέτοιο τρόπο, που μόλις μπορούμε να ξεχωρίσουμε, μέσα σε όλο αυτό το κατασκεύασμα, την αλήθεια των πεπραγμένων της ιστορίας.Βέβαια οι μύθοι πλάθονται, θεριεύουν και συνοδεύουν ξεχωριστές προσωπικότητες και τέτοια ήταν η μοναχή Πελαγία, όμως στην δημιουργια, διαμόρφωση και διάδοση αυτού του μύθου επέδρασαν και άλλα πρόσωπα. Είναι σίγουρο ότι περιέχει και ψήγματα ιστορικής αλήθειας γύρω από ένα σημαντικό πρόσωπο με το όνομα Πελαγία. Δεν αποκλείεται σε αυτό το πρόσωπο να αποδόθηκαν κατορθώματα άλλων, εμπλουτίζοντας έτσι το θρύλο, πέρα από τα ανθρώπινα όρια. 
Μία ακόμη παραλλαγή είναι αυτή που προσομοιάζει την παραχώρηση χώρου για την ανέγερση του ναού, αλλά σ'αυτή την περίπτωση αναφέρεται στη λειτουργία το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Ο Μπέης δεν επέτρεπε το κτύπημα της καμπάνας το βράδυ για να λειτουργήσει ο παπάς. Μάλιστα ο κόσμος είχε ενημερωθεί να μην προσέλθει. Όμως ο Άγιος παρουσιάστηκε νωρίτερα στον ύπνο του, τον χτύπησε και ξύπνησε μούσκεμα στον ιδρώτα. Φωνάζει τον παπά να χτυπήσει την καμπάνα και να φωνάξει τον κόσμο να προσέλθει στην εκκλησία. Την επόμενη μέρα χαρίζει στον Άγιο δύο αρσενικά βόδια και ένα ποσό χρυσές λίρες με την εντολή να χτυπά όποτε πρέπει την καμπάνα. "
 
Φωτογραφικό υλικό
 
 
02 Μαϊ 2019
Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη. Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872. Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο».
 
Την 1η Μαΐου του 1886, 600.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket. Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα και περίστροφα. Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια χειροβομβίδα εκτοξεύτηκε από την πλευρά των διαδηλωτών εναντίον των ένστολων και επί τοπου σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί.
 
Στην συνέχεια,οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως.
Είναι ακόμα άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες, επίσημα οκτώ νεκροί αστυνομικοί και τέσσερις διαδηλωτές έχουν επαληθευτεί. Το γνωστό σκίτσο ενός αναρχικού που πετάει μία βόμβα εμφανίστηκε κατόπιν αυτού του συμβάντος. Οκτώ συλληφθέντες διαδηλωτές δικάστηκαν, τέσσερις εξ αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο και άλλος ένας αφαίρεσε μόνος του τη ζωή του στην φυλακή. Η διεθνής προβολή αυτής της δίκης δημιούργησε τα θεμέλια της Εργατικής Πρωτομαγιάς ως Εργατικής Γιορτής.
 
Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
Τα πρώτα εργατικά κινήματα στον ελλαδικό χώρο δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας τον 19ο αιώνα. Η πρώτη απεργία στον τότε υπό οθωμανική διοίκηση ελλαδικό χώρο, έλαβε χώρα την Πρωτομαγιά του 1888 στην πόλη της Δράμας, από τους καπνεργάτες με κύριο αίτημα τις δέκα ώρες εργασίας, καθώς εκείνη την εποχή οι εργάτες εργάζονταν από δώδεκα έως και δεκατρείς ώρες ημερησίως.
 
Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο νεοελληνικό κράτος, από το Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2.000 εργάτες διαδήλωσαν ζητώντας οκτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί η σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.
 
9 Μαΐου 1936: Η μητέρα του Τάσου Τούση θρηνεί τον γιο της, τον πρώτο νεκρό της αιματηρής καταστολής της διαδήλωσης των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης. Το 1936 κορυφώνονται οι διαδηλώσεις από τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στον Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Οι εργατικές κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν στην πόλη τον Μάιο του 1936, με τη μεγάλη απεργία και διαδήλωση των καπνεργατών, που πνίγηκε στο αίμα από την δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά, με συνολικά δώδεκα νεκρούς ανάμεσα στους οποίους και ο 25χρονος αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης, στη διασταύρωση Εγνατία και Βενιζέλου. Η φωτογραφία που απαθανάτισε την μητέρα του να τον θρηνεί μόνη στο μέσον του δρόμου, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατία, δημοσιεύθηκε στον Τύπο και αποτέλεσε την έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για την συγγραφή της συλλογής του Ο Επιτάφιος.
 
Το 1937 καθιερώθηκε η Πρωτομαγιά ως "Ημέρα Εορτασμού της Εργασίας", και η τελευταία εβδομάδα του Απριλίου ως «Εβδοµάς Εργατικής Αµίλλης».
Στην Καισαριανή την 1η Μαΐου 1944, η εργατική Πρωτομαγιά συνέπεσε με την εκτέλεση 200 Ελλήνων πατριωτών, κομμουνιστών και αριστερών αγωνιστών, ως αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού στρατηγού και των τριών συνοδών του, που έγινε στις 27 Απριλίου 1944 σε τοποθεσία κοντά στους Μολάους Λακωνίας . Οι 200 της Καισαριανής μεταφέρθηκαν απ' το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, όπου ήταν κρατούμενοι, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής και εκεί εκτελέστηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Η ίδια ημέρα είναι ημέρα ιστορικής τιμής και μνήμης.
 
Η πρωτομαγιά στην Νέα Μεσημβρία Θεσσαλονίκης
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συγκέντρωσε και κατέγραψε στο βιβλίο του "Ένα χωριό αποκαλύπτει την ιστορία του.." ο Θεόδωρος Π. Παρασκευόπουλος γράφει :
 
"Στην Νέα Μεσημβρία κάθε Πρωτομαγιά οι Μεσημβρινοί πρόσφυγες στόλιζαν τις εξώπορτες των σπιτιών τους με λουλούδια μην ξεχνώντας να βάζουν και τσουκνίδες. Στα πρώτα έτη της εγκατάστασης τους στην νέα πατρίδα, συνήθιζαν να μεταβαίνουν σ'ένα χωριό του Κιλκίς, τον Άσπρο (Αμάτοβο), πηγαίνοντας σ' αυτό με τα κάρα με σκοπό να γιορτάσουν τη γιορτή της Άνοιξης. Άλλοτε 'για να πιάσουν το Μάη, πήγαιναν στη Σίνδο στην περιοχή "Καραγάτσια", ένα πανέμορφο αλσύλλιο απο φτελιές (kara agac=μαύρο δένδρο), που βρισκόταν βόρεια της, δίπλα στο Ινστιτούτο Βάμβακος. Ο κατάφυτος από τα πανύψηλα, επιβλητικά και σκιερά δένδρα χώρος, προσέλκυε εκανοντάδες εκδρομείς, που έφθαναν στη Σίνδο οδικώς και σιδηροδρομικώς.
Από τη δεκαετία του '50 το δασύλλιο της Νέας Μεσημβρίας, την 1η Μαϊου έχει την τιμητική του. Το χωριό γιορτάζει τη γιορτή της Άνοιξης σ' αυτό το χώρο  Παρέες συγκεντρώνονται και γλεντούν. Ώς τα μέσα του '80 προσφερόταν δωρεάν κρασί ή ρετσίνα στους διασκεδάζοντες."
 
 
 
 
 
Πηγές πληροφοριών
www.wikipedia.org
Βιβλίο "Ένα χωριό αποκαλύπτει την ιστορία του.." (Θεόδωρος Π. Παρασκευόπουλος)
 
30 Απρ 2019

 

Η Αιγυπτιακή γιορτή Πυσάχ
Το Πάσχα, μία από τις μεγαλύτερες εορτές του Χριστιανισμού, προέρχεται από την εβραϊκή λέξη "πέσαχ" που σημαίνει πέρασμα, παρέλευση. Η λέξη αυτή περιέγραφε συγκεκριμένα μία από τις δέκα πληγές κατά των Αιγυπτίων. Οι Δέκα Πληγές (Εβρ. עשר המכות‎, Εσέρ Χα Μακότ), ή αλλιώς Πληγές της Αιγύπτου (Εβρ. מכות מצרים‎, Μακότ Μιτζραγίμ) ήταν, σύμφωνα με τη Βιβλική αφήγηση, δέκα καταστροφικές συμφορές με τις οποίες έπληξε ο Θεός του Ισραήλ το Φαραώ της Αιγύπτου και το λαό του, καθώς δεν επέτρεπε στον καταπιεσμένο λαό του Ισραήλ να φύγει από την Αίγυπτο ώστε να λατρεύει ελεύθερα το Θεό του. Η δέκατη πληγή με την οποία σχετίζεται η λέξη "πέσαχ" ήταν ο θάνατος όλων των πρωτότοκων γιων των Αιγυπτίων-περιλαμβανομένου και του γιου του Φαραώ-καθώς και των πρωτότοκων των ζώων τους. Ο άγγελος προσπέρασε τις πόρτες των Ιουδαίων που ήταν βαμμένες με αίμα αρνιού και δε θανάτωσε τα πρωτότοκά τους.
 
Εβραϊκό Πάσχα
Η εβραϊκή εορτή του Πάσχα γινόταν εις ανάμνηση της σωτηρίας των Εβραίων από τους Αιγυπτίους. Το Πάσχα αποτελούσε οικογενειακή εορτή. Εορταζόταν νύχτα, στην πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, την 14η του μήνα Αβίβ (που ονομάστηκε Νισάν μετά την Βαβυλωνιακή εξορία) με προσφορά νεαρού ζώου, χρονιάρικου, για να ευλογηθεί από το Θεό όλο το κοπάδι. Το σφάγιο ήταν αρνί ή κατσίκι, αρσενικό και αρτιμελές , δεν έπρεπε να σπάσει κανένα κόκαλο του , ενώ το αίμα του ως ένδειξη προστασίας, το έβαζαν στην είσοδο κάθε σπιτιού. Οι μετέχοντες στο δείπνο ήταν ντυμένοι, έτοιμοι για ταξίδι.
 
Αυτά τα στοιχεία νομαδικής, οικογενειακής ζωής μας δείχνουν μια πολύ παλαιότερη προέλευση του Πάσχα, που θα μπορούσε να είναι το αίτημα των Ισραηλιτών στον Φαραώ να πάνε στην έρημο για να κάνουν θυσία στο Θεό τους. Παρ' όλα αυτά όμως, η έξοδος από την Αίγυπτο έδωσε στο Πάσχα την οριστική του σημασία. Το αναμνηστικό γεύμα του ιουδαϊκού Πάσχα, το οποίο περιλαμβάνει άζυμο ψωμί και κρασί, ονομάζεται Σεντέρ. Την Μεγάλη Πέμπτη βάφουμε κόκκινα τ' αβγά.
 
Χριστιανικό Πάσχα
Μεταγενέστερα το Πάσχα υιοθετήθηκε ως εορτασμός από τους Χριστιανούς αναφορικά με τον θυσιαστικό θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού. Όπως ο παλαιός Ισραήλ εόρταζε το πέρασμα από την Αίγυπτο στη Γη της Επαγγελίας έτσι κι ο νέος Ισραήλ της Χάριτος εορτάζει τη θυσία και την Ανάσταση του Χριστού, με την οποία πέρασε από τη δουλεία στην ελευθερία, από το θάνατο στη ζωή. Κι όπως στην πρώτη περίπτωση αιτία της σωτηρίας έγινε ο αμνός με το αίμα του οποίου βάφτηκαν οι θύρες των Εβραίων, έτσι και στο χριστιανικό Πάσχα αιτία της σωτηρίας είναι ο Αμνός του Θεού, ο Χριστός, που με τη θυσία του μας έσωσε από το θάνατο και την αμαρτία.
 
Πριν από δύο χιλιετίες περίπου, σε μια επαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, καταδικάστηκε σε σταυρικό θάνατο ένας αντισυμβατικός, περιπλανώμενος ραβίνος, που οι συμπατριώτες του θεωρούσαν αιρετικό και οι ρωμαϊκές δυνάμεις πηγή προβλημάτων. Τρεις μέρες μετά την εκτέλεση, οι μαθήτριές του βρήκαν τον τάφο του αγαπημένου δασκάλου τους αδειανό. Η είδηση της ανάστασής του επιβεβαιώθηκε από την εμφάνιση του ίδιου στους στενούς μαθητές, οι οποίοι ανέλαβαν να διαδώσουν το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Παρά τις αντιξοότητες ή και τους διωγμούς που υπέστησαν οι ίδιοι και τα μέλη των κοινοτήτων που ίδρυσαν στα όρια μιας καχύποπτης και εχθρικής πολιτικής εξουσίας, ο σπόρος της πίστης ρίζωσε και κάρπισε πάνω σε ένα ιστορικό έδαφος, λασπωμένο από το αίμα των μαρτύρων, που ακολουθούσαν το παράδειγμα του σταυρωμένου Χριστού.
 
Ο σταυρός από φονικό όργανο μιας επώδυνης και ατιμωτικής εκτέλεσης μεταμορφώθηκε σε σύμβολο της χριστιανικής πίστης και εμπειρίας που μονίμως παραπέμπει και ανατρέχει σε αυτό το κομβικό ιστορικό δεδομένο. Μέσα από την εμπειρική και συλλογική πρόσληψη των Παθών και της Ανάστασης του Χριστού εκ μέρους της Εκκλησίας, το Πάσχα εξακολουθεί να είναι ένα πέρασμα, μια διάβαση, όπως το εβραϊκό που αποτελεί ανάμνηση της οδυνηρής και απελευθερωτικής συνάμα διάβασης της ερήμου, από τη δουλεία στους Αιγυπτίους στη Γη της Επαγγελίας. Το νέο χριστοκεντρικό νόημα αυτού του περάσματος είναι υπαρξιακό. Το Πάσχα που εγκαινιάζει ο Χριστός και γιορτάζεται κάθε χρόνο κορυφώνοντας την αργόσυρτη περίοδο της Σαρακοστής, περίοδο περισυλλογής και πνευματικής εγρήγορσης, είναι η υπέρβαση ή μάλλον η κατεδάφιση των εσωτερικών και εξωτερικών, ψυχοσυναισθηματικών και κοινωνικών, πολιτισμικών ή ακόμη και θρησκευτικών δεσμεύσεων που ορίζουν και περιορίζουν το γεγονός της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Ο Χριστός σκαρφαλώνει εκούσια στον σταυρό και απλώνει τα τρυπημένα, ματωμένα χέρια του καλώντας όλους τους ανθρώπους να ενωθούν μαζί του και μεταξύ τους μέσα σε μια θεόρατη αγκαλιά, που γίνεται γιορτή ενότητας και αγάπης. Και για να ολοκληρώσει την ενότητα ανάμεσα στο φωτεινό εδώ και στο σκοτεινό εκεί της αντίπερα όχθης εισέρχεται εκούσια στον «Άδη», που σύμφωνα με το κοσμοείδωλο της εποχής συμβόλιζε την παγερή επικράτεια του θανάτου, που τρέφεται από το ρίγος του υπαρξιακού φόβου: του φόβου της οριστικής απώλειας και του ατομικού αφανισμού.
 
Αστρολογικό Πάσχα
Το Πάσχα είναι μία περίοδος που συμβολίζει μεταξύ άλλων την εσωτερική αλλαγή και την μεταμόρφωση της ψυχής, προς ένα επίπεδο ανώτερο και πιο ουσιαστικό. Η ίδια η λέξη σημαίνει πέρασμα ( προέρχεται από την εβραϊκή λέξη “πέσαχ” που σημαίνει πέρασμα, παρέλευση) προς μία νέα εποχή.
Στην αστρολογική συμβολική γλώσσα, σχετίζεται άμεσα με τον Πλούτωνα, πλανήτη που δηλώνει τον θάνατο και την αναγέννηση, περιέχει το αναστάσιμο στοιχείο και φέρνει την αλλαγή μέσα μας. Θα ήταν ενδιαφέρον να εξετάσουμε τη θέση του Πλούτωνα αυτή τη περίοδο, καθώς βρίσκεται σε ένα σημείο του ζωδιακού με βαρύνουσα σημασία και φέρνει μηνύματα που ταιριάζουν με τις ημέρες του έρχονται.
 
Ο Πλούτωνας,  ο πλέον απόμακρος πλανήτης στο ηλιακό σύστημά μας,  συμβολίζει τη δύναμη, τον  θάνατο, τη  μυστικότητα, τη καταστροφή,  και το χάος, καθώς επίσης τον μετασχηματισμό και την αναγέννηση. Η σύνδεσή του με την αποβολή, τη βία, και την ανανέωση δημιουργεί μια ευκαιρία για τις σημαντικές αλλαγές που μπορούν να εμφανιστούν στη γη, αλλά και στις ζωές μας. Είναι μαγνητικός, καταλυτικός, δηλώνει ένστικτα, πάθη και ένταση.
Χρειάζεται 246 έτη για μία πλήρη περιστροφή στον ζωδιακό κι η τροχιά του είναι ωοειδής, επομένως δεν παραμένει τον ίδιο χρόνο σε κάθε ζώδιο. Φέρνει αλλαγές σε παγκόσμια γεγονότα. Αυτή την εποχή, βρίσκεται στο ζώδιο του Αιγόκερου και προκαλεί να εστιάσουμε στα θέματα του ζωδίου: κορύφωση προσπαθειών, κατεστημένο, θέσεις κυριαρχίας, απαισιοδοξία.
 
Ποια είναι η αποστολή του και ποιο το μήνυμά της;
Το πέρασμα του Πλούτωνα στον Αιγόκερω από τις 28 Νοεμβρίου 2008 (και θα παραμείνει ως 2024), δίνει νέα διάσταση στην καταιγιστική δύναμη του ιδιαίτερου αυτού πλανήτη. Ο Πλούτωνας είναι αναμορφωτής σε όποιο ζώδιο βρίσκεται. Δονεί και κλυδωνίζει συστήματα αξιών, κοσμικές και πολιτικές δομές, αλλάζοντας σε βάθος την ανθρώπινη ύπαρξη και την εποχή που βιώνει.
 
Εδώ και μία επταετία, ο Πλούτωνας σε τετράγωνο προς τον Ουρανό, ανατρέπει την διαδρομή σε τομείς της ζωής μας, καθώς το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα σείεται. Δεν υπάρχει πλέον «κεκτημένο», κατεστημένο, σαφής προορισμός.Ανασφάλεια, απαισιοδοξία, αβεβαιότητα, φέρνουν ανατροπές σε ό,τι θεωρήσαμε γνωστό και κατακτημένο. Η φθορά των συστημάτων εξουσίας, των ιδεολογιών σε πρακτικό επίπεδο, η επικράτηση στα υλικά αγαθά, είναι ένας διαρκής αγώνας με εκπλήξεις και αλλαγές.
 
Όμως μήπως λησμονήσαμε την εσωτερική μας φύση, για χάρη της υλικής και εφήμερης καθημερινότητας;
Οι μέρες αυτές, για όσους ενδιαφέρονται να εξελιχθούν εσωτερικά, μπορούν να είναι ημέρες κάθαρσης. Ο δρόμος είναι δύσκολος, ανηφορικός, μοιάζει με «βουνό» το έργο μας. Δίδεται η ευκαιρία να αφήσουμε την γήινη και εξωτερική πραγματικότητα κατά μέρος και να εστιάσουμε την προσοχή στις πνευματικές δυνατότητες της ανθρώπινης ύπαρξης. Να νοιώσουμε πως πεθαίνουμε σαν μονάδα, για να αναγεννηθούμε σαν μέρη ενός συνόλου, του Όλου.
Κι αυτό, θα μας ωφελήσει καθώς θα νοιώσουμε σαν σπίτι μας, όλη τη Γη, όλο το Σύμπαν. Θα καταλάβουμε πως πρέπει να πεθάνει μέσα μας ο ατομισμός και να αναγεννηθεί η Αγάπη που είναι ενωτική. Να εμβαθύνουμε και να αντιμετωπίσουμε τις αδυναμίες μας. Να ενδιαφερθούμε για να αναγέννηση του πλανήτη, που τον πεθαίνουμε καθημερινά, από την αδιαφορία και την υπερβολικά κακή χρήση των δώρων που μας παρέχει. Να πάψουμε να λειτουργούμε με τα κατώτερα ένστικτα και να αφοσιωθούμε σε ευγενή ενδιαφέροντα, που θα μας αναπτύσσουν πνευματικά. Να καθαρίσουμε την εσωτερική μας «λάσπη» και να θελήσουμε να ανοίξουμε τις πύλες της Ψυχής στο Φως!
 
Πολιτικό Πάσχα
Έφθασε το Πάσχα σε μια χρονιά που σηματοδοτεί πολλά. Από τις πρώτες μεταμνημονιακές γιορτές -την «εμπροσθοφυλακή» της κυβέρνησης- ως τη διεξαγωγή των εκλογών -ευρωπαϊκών, τοπικών, δημοτικών  και... εθνικών-. Επίσης σηματοδοτεί την πόλωση, την έξοδο στις αγορές, την αποπληρωμή του ΔΝΤ και το τσούγκρισμα αυγών και όχι μόνο...
Πάσχα σημαίνει πέρασμα, σημαίνει διάβαση, σημαίνει αδιάκοπη πορεία προς τον Παράδεισο, ο οποίος για την πολιτική σκηνή του τόπου έχει πολλές μορφές, διαφορετική για κάθε έναν ξεχωριστά.
Το πρώτο πέρασμα για κυβέρνηση και αντιπολίτευση αποτελούν οι Ευρωεκλογές και λιγότερο από ένα μήνα πριν από τις κάλπες της 25ης Μαΐου το πολιτικό σκηνικό μόνο σταθερό και παγιωμένο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η μάχη φουντώνει, η πόλωση επανέρχεται και η ρητορική περιλαμβάνει Novartis και Πετσίτη, Πολάκη και Παππά.
 
Ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, τονίζει πως το δίλημμα των επερχόμενων εκλογών είναι «πρόοδος ή συντήρηση» και στέλνει μήνυμα πως η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι η Ελλάδα της χρεοκοπίας, των μνημονίων και του ΔΝΤ. Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατία, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατηγορεί το Μέγαρο Μαξίμου πως επενδύει και πάλι στην πόλωση, στον διχασμό και την πολιτική σύγκρουση, ενώ διαμηνύει πως δεν υπάρχουν περιθώρια για χαλαρή ψήφο.
Πριν τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών και πιθανότατα μέσα στην πρώτη εβδομάδα του Μαΐου, η κυβέρνηση αναμένεται να εφαρμόσει το σχέδιο της για επιστροφή στις αγορές με μία έκδοση επταετούς ομολόγου, έχοντας ως στόχο την άντληση ποσού έως και επτά δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα κατατέθηκε και επίσημα, την εβδομάδα που μας πέρασε, η πρόταση στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) για την αποπληρωμή μέρους της οφειλής της Ελλάδας προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και όπως είπε ο Πρωθυπουργός «φεύγει πάνω από το κεφάλι μας το ΔΝΤ».
 
Με την κίνηση αυτή δρομολογούνται οι διαδικασίες οι οποίες αναμένεται ότι θα διαρκέσουν μερικές εβδομάδες και θα οδηγήσουν -πιθανότατα μέσα στον Μάιο- στην καταβολή ποσού της τάξεως των 3,7 δισ. ευρώ προς το ΔΝΤ.
Στο πλαίσιο των ημερών και των «περασμάτων» δεν θα μπορούσε να λείπει και η προεκλογική εκστρατεία για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, όπου παρά τον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα οι διαμάχες ακολουθούν την κεντρική πολιτική σκηνή και επαμφοτερίζουσες διαβάλλουν τους πολίτες. Στην κούρσα για τον δήμο Αθηναίων οι δημοσκοπήσεις δείχνουν προβάδισμα για τον Κώστα Μπακογιάννη, με τους Παύλο Γερουλάνο και Νάσο Ηλιόπουλο να ακολουθούν, ενώ στη Θεσσαλονίκη εμφανίζονται να κονταροχτυπιούνται ο Νίκος Ταχιάος με τον Γιώργο Ορφανό. Ωστόσο, οι δημοσκόποι δεν έχουν κερδίσει την πλήρη εμπιστοσύνη των πολιτών, οπότε ίδωμεν...
 
Όπως δείχνουν τα πράγματα, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των επερχόμενων εκλογών (όπου θα εξαρτηθούν πολλά) οι εθνικές εκλογές προγραμματίζονται για το φθινόπωρο, όπως άλλωστε επαναλαμβάνει συνεχώς ο κ. Τσίπρας. Από την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας (στόχος της Πειραιώς), ως την νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (στόχος της Κουμουνδούρου), απέχουμε λίγο ή όπως λέει ο λαός «ζήσε Μάη μου»...
 
Διατροφικό Πάσχα
Το Πάσχα είναι μια περίοδος νηστείας, που συνοδεύεται από 1-2 ημέρες υπερφαγίας, με αρκετές «διατροφικές αμαρτίες», αλλά και έντονα γαστρεντερικά αλλά και καρδιακά προβλήματα. Λόγω αυτής της συνύπαρξης του υγιεινού αλλά και του «ανθυγιεινού» τρόπου διατροφής μέσα σε λίγες ημέρες, πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί με το τι, πότε και πώς θα φάμε αυτή την εβδομάδα, όπως αναφέρουν οι επιστήμονες. Αμέσως μετά την Ανάσταση, η μαγειρίτσα ή μία άλλη σούπα αποτελούν το ενδιάμεσο διατροφικό στάδιο ανάμεσα στη νηστεία και τα φαγητά του Πάσχα.
Ας μείνουμε στη μαγειρίτσα συνιστούν οι ειδικοί για το βράδυ της Ανάστασης. Μία μερίδα μαγειρίτσας μπορεί να μας δώσει μέχρι και 580 θερμίδες, αλλά με πολύ μεγάλη περιεκτικότητα σε χοληστερόλη.Το παραδοσιακό αυτό έδεσμα μπορεί να μαγειρευτεί μόνο με ασπράδι αυγού, να έχει περισσότερα λαχανικά, λιγότερα εντόσθια και ελάχιστο ελαιόλαδο. Μπορεί επίσης τα εντόσθια να έχουν αντικατασταθεί με μανιτάρια για μια ακόμα πιο υγιεινή επιλογή.
 
Πάσχα και Φύση
Το Πάσχα η φύση απλώνει τη μαγεία της...την απέραντη ομορφιά της. Ανθίζει και στέλλει το μήνυμα της Ανάστασης. Μοσχοβολάει ο τόπος από τ' ανθισμένα δέντρα και αρωματίζεται ο ουρανός από τις μυρωδιές των γουστόζικων πολύχρωμων λουλουδιών. Ζωγραφίζεται παντού η ομορφιά της αγάπης και της δημιουργίας. Τα χελιδόνια της Άνοιξης, κτίζουν τις φωλιές τους, με όλο το είναι της αγάπης τους, δείχνοντας πως κι' εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να μονιάσουμε και ν' αγαπιόμαστε μέσα στη δική μας φωλίτσα, ταπεινά και αληθινά...
Δεξιά και αριστερά τα πολύχρωμα λουλούδια της Άνοιξης, ομορφαίνουν τη διαδρομή μας και στον ουρανό τα πουλιά πετούν για να μας δείξουν ότι είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε, την πορεία μας αλλά και προσωπική μας πνευματική εξέλιξη. Άνοιξη και Ανάσταση, μετά τις παγωμένες μέρες του χειμώνα, η φύση ξυπνά, ανθίζει και ξαναγεννιέται. Η ακμή διαδέχεται την παρακμή και την θλίψη, η μεγάλη χαρά της Ανάστασης.
 
Παραλλαγή του Πάσχα στο Ισλάμ
Οι μουσουλμάνοι δεν γιορτάζουν φυσικά το Πάσχα, έχουν όμως το Ραμαζάνι που εμπεριέχει την έννοια της νηστείας. Από την αυγή ως το σούρουπο οι μουσουλμάνοι απέχουν από τα πάντα. Το βράδυ τρώνε λιτά, ολοκληρώνεται με τη γιορτή του Eid al Fitr που κρατά τρεις ημέρες.
 
Το Πάσχα στον Βουδισμός
Μια από τις σημαντικότερες βουδιστικές γιορτές, όπως και το δικό μας Πάσχα, είναι η Vesakha. Είναι ετήσια, στις περισσότερες ασιατικές χώρες, όπως η Μαλαισία, το Νεπάλ, η Σιγκαπούρη, η Ταΐλάνδη, η Σρι Λάνκα και το Βιετνάμ, μεταξύ άλλων, γιορτάζεται το Μάιο και περιλαμβάνει τη γέννηση, τη φώτιση (Νιρβάνα) και το θάνατο (Parinirvana) του Βούδα.
 
Ιδουιστικό Πάσχα
Την ίδια περίπου περίοδο που οι χριστιανοί γιορτάζουν το Πάσχα, οι Ινδουιστές γιορτάζουν την γέννηση του Ράμμα, γιου του βασιλιά Dasharatha και της βασίλισσας Kausalya, έβδομης ενσάρκωσις του θεού Βισνού. Η εορτή ονομάζεται Rama Navami."
 
Πηγή πληροφοριών : 
 
27 Απρ 2019