Λίγο πριν ξεκινήσει  η περιφορά της ιερής εικόνας του Αγίου Αθανασίου στη Νέα Μεσημβρία με την συνοδεία της μπάντας της Ελληνικής Αστυνομίας και πριν την έναρξη των πανηγυρικών εκδηλώσεων έκανα μαζί με τον καλό φίλο Ηρακλή μία βόλτα και περιήγηση στο εσωτερικό του ναού. Ο αγαπητός και συμπαθέστατος κύριος Νέτος Νίκος αναγνωρίζοντας πως ο Ηρακλής ήταν ένας καινούριος επισκέπτης που έδειξε ενδιαφέρον για τον ναό ξεκίνησε μία αξιοθαύμαστη ξενάγηση και αφήγηση σχετικά με την ιστορία του ναού, τον τρόπο και τα υλικά που χτίστηκε αλλά και για την προέλευση και τον τρόπο δημιουργίας των εικόνων. Επιπλέον μας οδήγησε στον προαύλιο χώρο και με εξαιρετική υπομονή και επιμονή ολοκλήρωσε την ξενάγηση (που θα ζήλευε οποιοσδήποτε επαγγελματίας ξεναγός θρησκευτικού τουρισμού), με την ιστορία και τις δυσκολίες που έπρεπε να ξεπεραστούν ώστε τελικά να δημιουργηθεί το πνευματικό κέντρο του ναού.
 
Ένιωσα πραγματικά την ανάγκη και την υποχρέωση να καταγράψω όσα περισσότερα μπορούσα με το κινητό μου και να τα παρουσιάσω σε αυτό το άρθρο με αφορμή και των πρόσφατων πανηγυρικών εκδηλώσεων.
 
 
Παρακάτω σας παραθέτω ένα απόσπασμα σχετικό με το ναό Αγίου Αθανασίου, απο το εξαιρετικό βιβλίο "Ένα χωριό αποκαλύπτει την ιστορία του..." που συνέγραψε ο Θεόδωρο Π. Παρασκευόπουλος:
 
"Ένα πολυσήμαντο ιστορικό, θρησκευτικό και απαράμιλλο σε ομορφιά μνημείο είναι η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, χτισμένη στη βορειοδυτική πλευρά του σημερινού χωριού, μόλις πέρα απο τα όρια του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για ένα μνημείο που μας έρχεται, όπως όλα τα μνημεία, από το βάθος του χρόνου, απαστράπτον, "αρυτίδωτο" και αποτελεί εξαίρετο δείγμα της ευλάβειας απλών αμθρώπων, απαύγασμα της δημιουργικότητας τους, κατάθεση ψυχής στο χώρο και το χρόνο. Η οικοδόμηση του συνιστά την πρώτη ουσιαστικά εγγραφή μιας άγνωστης πολιτισμικά κοινωνίας, μέλη της οποίας αποτέλεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο στον οποίο στηρίχθηκε η γένεση του σημερινού χωριού. Κάποια στοιχεία έχουν χαθεί ανεπιστρεπτί, ωστόσο η αγροτική αυτή κοινωνία, παρέδωσε στις επόμενες γενιές την παρακαταθήκη της η οποία κατέστη αναπόσπαστο και βασικό κομμάτι της πολιτισμικής κληρονομιάς του χωριού μαςκαι της δυτικής Θεσσαλονίκης. Ο ναός μπορεί να καταστεί εργαλείο κατανόησης και εμηνείας τους πολιτισμού που τον δημιούργησεκαι της κοινωνίας που τον χρησιμοποίησε για την τέλεση των θρησκευτικών αναγκών της.
Η διατηρούμενη προφορική παράδοση, με διαφορετικές παραλλαγές ή αποκλίσεις, αναφέρει ότι στην περιοχή, στα μέσα του 19ου αιώνα, ζούσε μια κοπέλα με το όνομα Πεαλαγία και μαρτυρείται ότι είχε καταγωγή απο το χωριό. Κάποιο καλοκαίρι η δεκατετράχρονη Πελαγία φέρεται μαζί με άλλους θεριστές να εργάζεται σε ένα απο τα αλώνια του κάμπου. Μετά το τέλος της εργασίας τους ακολούθησε γλέντι. Η ίδια νιώθοντας εξαντλημένη απο τον κάματο του αλωνίσματος, ξάπλωσε σε θημωνιά να ξεκουραστεί. Κοιμήθηκε για δύο μέρες. Όταν ξύπνησε και συνήλθεδιηγήθηκε ότι ο Άγιος Αθανάσιος της υπέδειξε το μέρος που υπάρχει η εικόνα του."
Έκτοτε η μικρή Πελαγία ενδύεται το μοναχικό σχήμα και πρωτοστατεί στην ανακατασκευή του σημερινού ναού. Πολύ γρήγορα δρομολογεί το χτίσιμο της εκκλησίας, που θα ήταν, ίσως, και το καθολικό της υπό σύστασης μονής. Για να ευοδωθεί η προσπάθεια της ζήτησε τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι με χρήματα τους ενίσχυσαν το έργο της. Αρχικά ο ναός σχεδιαζόταν να χτιστεί στο σημερινό σπίτι του Δισλάνη. Ωστόσο, προτιμήθηκε η θέση που είναι τώρα. Φέρεται να υπάρχει όνειρο και ζωντανή παρουσία του Αγίου για να πειστεί ο Τούρκος Μπέης, που διέμενε στο χώρο του σπιτιού του Αντ. Χατζηγιώργη ώστε να παραχωρήσει το οικόπεδο, όπου τελικά χτήστικε ο ναός. Το μέτρημα έγινε με πιθαμές και ορίστηκε το σημείο ανέγερσης του. Όσο για το σχέδιο του ναού, αυτό έγινε με βάση όνειρα που έβλεπε η μοναχή και στα οποία παρουσιαζόταν ο Άγιος δίνοντας τις απαραίτητες οδηγίες. Στην προσπάθεια συνέδραμαν δεκάδες χωρικοί προερχόμενοι από όλα τα μέρη της γύρω περιοχής, μεταφέροντας με βοϊδ'αμαξες τις πέτρες για το χτίσιμο του.
Τα μικρά παιδιά συνέλεγαν φύλλα δέντρων για να ταϊζουν τα κουρασμένα ζώα που μετέφεραν τα υλικά. Αναφέρεται ότι ζητήθηκε και η βοήθεια των κατακτητών Τούρκων για την φύλαξη των χρημάτων που είχαν συγκεντρωθεί. Όταν τελείωσε ο ναός είχε περισσέψει ένα καζάνι λίρες, το οποίο προοριζόταν για την συνέχιση της συντήρησης του ναού.
Και όπως στην αρχαιότητα συνηθισμένη ήταν η επεξεργασία του μύθου με τις τραγικές του αποδόσεις, το ίδιο συνέβη και με τον θρύλο της μοναχής Πελαγίας αφού η βιωτή της σκιάζεται από τον έρωτα της με Τούρκο αξιωματικό, έχοντας ως συνέπεια την υφαρπαγή του θυσαυρού που είχε ο ναός. Έτσι, πολύ γρήγορα το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε. Κάποιοι θέλουν να σκοτώνεται από Τούρκο. Η λαϊκή φαντασία έχει παραμορφώσει τα περιστατικά της ζωής της Μοναχής Πελαγίας, με τέτοιο τρόπο, που μόλις μπορούμε να ξεχωρίσουμε, μέσα σε όλο αυτό το κατασκεύασμα, την αλήθεια των πεπραγμένων της ιστορίας.Βέβαια οι μύθοι πλάθονται, θεριεύουν και συνοδεύουν ξεχωριστές προσωπικότητες και τέτοια ήταν η μοναχή Πελαγία, όμως στην δημιουργια, διαμόρφωση και διάδοση αυτού του μύθου επέδρασαν και άλλα πρόσωπα. Είναι σίγουρο ότι περιέχει και ψήγματα ιστορικής αλήθειας γύρω από ένα σημαντικό πρόσωπο με το όνομα Πελαγία. Δεν αποκλείεται σε αυτό το πρόσωπο να αποδόθηκαν κατορθώματα άλλων, εμπλουτίζοντας έτσι το θρύλο, πέρα από τα ανθρώπινα όρια. 
Μία ακόμη παραλλαγή είναι αυτή που προσομοιάζει την παραχώρηση χώρου για την ανέγερση του ναού, αλλά σ'αυτή την περίπτωση αναφέρεται στη λειτουργία το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Ο Μπέης δεν επέτρεπε το κτύπημα της καμπάνας το βράδυ για να λειτουργήσει ο παπάς. Μάλιστα ο κόσμος είχε ενημερωθεί να μην προσέλθει. Όμως ο Άγιος παρουσιάστηκε νωρίτερα στον ύπνο του, τον χτύπησε και ξύπνησε μούσκεμα στον ιδρώτα. Φωνάζει τον παπά να χτυπήσει την καμπάνα και να φωνάξει τον κόσμο να προσέλθει στην εκκλησία. Την επόμενη μέρα χαρίζει στον Άγιο δύο αρσενικά βόδια και ένα ποσό χρυσές λίρες με την εντολή να χτυπά όποτε πρέπει την καμπάνα. "
 
Φωτογραφικό υλικό
 
 
02 Μαϊ 2019
Η Νέα Μεσημβρία είναι κωμόπολη που βρίσκεται βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης σε απόσταση μόλις 20 χιλιομέτρων από το κέντρο και υπάγεται στο Δήμο Χαλκηδόνος. Είναι κτισμένη σε λόφους με μέσο υψόμετρο 200 μέτρα και βλέπει τον Θερμαικό κόλπο. Παλαιότερα ανήκε διοικητικά στον πρώην Δήμο Αγίου Αθανασίου Θεσσαλονίκης. Το όνομά της το πήρε από τη Μεσημβρία της Θράκης στα παράλια του Εύξεινου Πόντου (σήμερα Νέσεμπαρ, Βουλγαρία). Οι εναπομείναντες Μεσημβρινοί έφυγαν από την Ανατολική Ρωμυλία και εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία όπου δημιούργησαν τη Νέα Μεσημβρία.
 
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 3.048 κατοίκους και διαθέτει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο. Οι κάτοικοι στην πλειοψηφία τους ασχολούνται με την αμπελουργία, παράγοντας τα περίφημα ντόπια κρασιά και τσίπουρα Μεσημβρίας.
 
Χωροταξικά η Νέα Μεσημβρία βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης και απέχει απ αυτήν 18 χιλιόμετρα. Είναι κτισμένη πάνω σε λοφίσκους με την νότια πλευρά της να είναι ομαλή. Η συνολική έκταση της είναι 32066m2, έχει υψόμετρο 150μ και πληθυσμό 3050 κατοίκων (2011). Βόρεια συνορεύει με το Ξηροχώρι, νότια με την Αγχίαλο, ανατολικά με τον Πεντάλοφο και δυτικά με το Βαθύλακο. Δεν έχει πολλά νερά και ο βαρδάρης το χειμώνα είναι συχνός και παγωμένος. Το καλοκαίρι επικρατεί ξηρασία. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η καλλιέργεια δημητριακών, η κτηνοτροφία και η αμπελουργία.
 
Με το νόμο Καποδίστρια Ν. 2539/1997 το 1998 η Νέα Μεσημβρία μαζί με άλλα 5 χωριά (Άγιος Αθανάσιος, Αγχίαλος, Βαθύλακος, Γέφυρα και Ξηροχώρι) και σύμφωνα με ΦΕΚ 244 Α/4-12-1997 καταργήθηκε η κοινότητα Νέας Μεσημβρίας και εντάχκτηκε στο Δήμο Αγίου Αθανασίου με έδρα τον Άγιο Αθανάσιο. Στο πλαίσια της νέας αυτοδιοίκησης και του σχετικού νόμου ΦΕΚ 87 Α/7-6-2010 για τη νέα αποκεντρωμένη διοίκηση, ανήκει στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και στο νέο Δήμο Χαλκηδόνας με έδρα τα Κουφάλια και ιστορική έδρα την Γέφυρα. Στο διευρυμένο πλέον Δήμο συνυπάρχει με άλλα 16 χωριά.
 
 
Στην αρχή του 20ου αιώνα ονομαζόταν Μπονάρτσα,οι κάτοικοι ήταν γηγενείς Έλληνες Μακεδόνες. 1915 80 με 90 οικογένειες προσφύγων από την Θράκη εγκαθίσταται στον συνοικισμό Μπονάρτσα 1918 με Βασιλικό διάταγμα ανακηρύσσεται ως Κοινότητα Μπουγαρίοβου, με έδρα το Μπουγαρίοβο συμπεριλαμβάνοντας και τους εξής οικισμούς: Τοψίν, Καβακλί, Σαρί Ομίρ, Σαλαμβούργο, Βαθύλακο, Δέρμιτσα, Ίγγλις και Σαμλή. 1920 εγκαθίστανται στο Μπουγαρίοβο οικογένειες από τον Πόντο και τον Καύκασο. Το 1926 μετονομάζεται σε Κοινότητα Καραβίας προς τιμή του Έλληνα οπλαρχηγού Καραβία που έδρασε στην περιοχή κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Το Μάρτιο του 1926 εγκαθίστανται νοτιοανατολικά της Καραβίας 288 οικογένειες από την Μεσημβρία του Εύξεινου Πόντου σε σπίτια του εποικισμού και τους δίνονται 30 στρέμματα αγροτικού κλήρου ανά οικογένειαΤο 1960 η Κοινότητα μετονομάζεται σε Νέα Μεσημβρία όνομα που διατηρεί μέχρι και σήμερα. Σήμερα η κωμόπολη της Νέας Μεσημβρίας αριθμεί περίπου 3500 κατοίκους, αρκετοί απ’ τους οποίους ασχολούνται με την αμπελουργία παράγοντας τα περίφημα ντόπια κρασιά και τσίπουρα Μεσημβρίας Από το 1999 μαζί με τις πρώην κοινότητες Βαθύλακο, Γέφυρα, Κάτω Γέφυρα, Νέα Αγχίαλο, Ξηροχώρι ανήκει στον νέο Καποδιστριακό Δήμο του Αγίου Αθανασίου. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μερικές φωτογραφίες με επεξηγήσεις 
 
 
 
 
 
 
Στην Νέα Μεσημβρία φτιάχνουν κόλλυβο που ευλογείται όπως και ο αγιασμός. Στη συνέχεια γίνεται κανονικό μνημόσυνο για τον Άγιο στο Πολιτιστικό Κέντρο με κονιάκ, καραμέλες και μπισκότα. Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός δεξιώνεται κατόπιν την αμπελουργική κοινότητα σε ταβέρνα του χωριού με γλεντά και κρασί. Όταν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πήραν αμπελουργικό κλήρο και φύτεψαν πολλά στρέμματα αμπέλια. Γιορτάζουν λοιπόν τον προστάτη των αμπελουργών αφενός για να κρατήσουν το έθιμο που έφεραν από τα αμπέλια της ελληνικής Μεσημβρίας, από όπου μάλιστα εξαγόταν πολύ καλό κρασί, και αφετέρου για να εξασφαλίσουν εκ νέου τη συνδρομή του Αγίου Τρύφωνα, την πρώτη Φεβρουαρίου. ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝΑΣ
 
 
 
 
 
 
 
Στους αμπελώνες καλλιεργείται ο Ροδίτης. Συνοινοποιείται με το επίσης λευκό Ζουμιάτικο για την παραγωγή του λευκού Τοπικού Οίνου Μεσημβρίας. Το κλίμα της περιοχής αλλά και η τέχνη της αμπελουργίας που έφεραν μαζί τους οι Μεσημβρινοί από την πατρίδα, είχε ως αποτέλεσμα το αγρόκτημα της Νέας Μεσημβρίας σήμερα να αποτελείται κατά το μεγαλύτερο του μέρος από αμπελώνες. Η ποιότητα του κρασιού που παράγεται από τους βιολογικούς πλέον αμπελώνες της Νέας Μεσημβρίας, είναι εξαιρετικά υψηλή και το κατατάσσει ήδη στις πρώτες θέσεις της Ελληνικής Οινοποιίας Σήμερα καλλιεργούνται 5.000 στρέμματα αμπελώνες και είναι ανεπτυγμένες 42 οικογενειακές επιχειρήσεις
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Μεσημβρίας ιδρύθηκε το 1982 από ομάδα νέων της Νέας Μεσημβρίας με σκοπό την διατήρηση της λαϊκής παράδοσης, την πολιτιστικής μας κληρονομίας, την καταγραφή των λαϊκών θρύλων και παραδόσεων, ηθών και εθίμων και την αναβίωση τους. Για τους σκοπούς αυτούς ο σύλλογος διατηρεί σήμερα 16 χορευτικά τμήματα με 340 χορευτές, όπου διδάσκονται χορούς απ’ όλη την Ελλάδα, τμήμα χορωδίας, λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη με 3000 τίτλους βιβλίων, Λαογραφικό μουσείο με 500 περίπου εκθέματα, κινηματογραφική λέσχη και τμήμα εκμάθησης παραδοσιακών μουσικών οργάνων. Επίσης διαθέτει πλούσιο βεστιάριο παραδοσιακών φορεσιών και εκδίδει εφημερίδα, ιστορικά λευκώματα και DVD.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Στην Ν. Μεσημβρία λειτουργούν Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο Το 1928 χτίζεται το πρώτο σχολείο το οποίο ολοκληρώνεται το 1931, Το 1960 με δωρεά της οικογένειας Δαμάσκου της Ζωής και του Κυριάκου οι οποίοι κατάγονταν από τη Μεσημβρία της Ανατολικής Ρωμυλίας και ήταν κάτοικοι των Η.Π.Α. χτίζεται το Γυμνάσιο Νέας Μεσημβρίας. Το σχολείο ονομάστηκε Δαμάσκειο Γυμνάσιο Ν. Μεσημβρίας. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Πηγή πληροφοριών : Slideshare.net - Youtube - Wikipedia.org
 
 
26 Απρ 2019