Θυμάσαι την παιδική χαρά με τις μαμάδες που έκαναν τα δικά τους «πηγαδάκια», όσο τα παιδιά τους έτρεχαν κι έπαιζαν και φώναζαν και γελούσαν κι έπεφταν και χτυπούσαν τα γόνατα και σηκώνονταν αμέσως, αδιάφορα για τις γρατζουνιές, αλλά γεμάτα όρεξη για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους; Εκείνη την παιδική χαρά που ξέφτιζαν οι μπογιές της, γιατί όλ ' αυτά τα χρόνια που περνούσαν, άφηναν μαζί και τα σημάδια τους;

Θυμάσαι την παιδική χαρά της γειτονιάς μας και τις υπέροχες στιγμές που ζήσαμε εκεί; Τότε που ήσουν μωρό ακόμα. Στο καροτσάκι. Κι εγώ σε πήγαινα για να πάρεις καθαρό αέρα και να περπατήσουμε. Για να σε κουνήσω στις κούνιες και ν' ακούσω το γέλιο σου. Να δω το πρόσωπό σου να λάμπει και να μου χαμογελά. Να σε ταΐσω την κρέμα σου και να «ταΐσω» και τη ψυχή σου αλλά και τη δική μου, μ' ευτυχία.

Θυμάσαι την παιδική χαρά με την τσουλήθρα για τα μικρότερα παιδιά που τόσες φορές ανεβοκατέβηκες αλλά και την άλλη που όλο την κοιτούσες και δίσταζες; Που όλο τη ζητούσες, αρκεί να ήμουν κοντά σου; Εγώ ή ο μπαμπάς; Την απότομη, που αν και τη φοβόσουν, ένιωθες πως κατάφερνες το ακατόρθωτο, όποτε κυλούσες με φόρα προς την αγκαλιά μας;

Εκεί που έκανες το «σπιτάκι» σου και κρυβόσουν, μέχρι να πεταχτείς και να μας κάνεις «τσα»! Εκεί που γνώρισες τους πρώτους φίλους σου. Που έκανες τα πρώτα δειλά «βήματα» της κοινωνικοποίησης και τα πρώτα κανονικά, όταν άρχισες να περπατάς.

Εκεί που έτρεξες κι έκανες ποδήλατο. Στην αρχή με τη βοήθειά μας. Ξέρεις απ' αυτά με το χερούλι στο πίσω κάθισμα και στη συνέχεια με το πρώτο σου «όχημα»! Το κατακόκκινο ποδηλατάκι σου με τις φλόγες και τις βοηθητικές ρόδες, που σ' έκαναν να τρέχεις σαν το σίφουνα. Και ν' απολαμβάνεις. Και να γυμνάζεσαι. Και να περνάς καλά.

Θυμάσαι την παιδική χαρά με τις μαμάδες που έκαναν τα δικά τους «πηγαδάκια», όσο τα παιδιά τους έτρεχαν κι έπαιζαν και φώναζαν και γελούσαν κι έπεφταν και χτυπούσαν τα γόνατα και σηκώνονταν αμέσως, αδιάφορα για τις γρατζουνιές, αλλά γεμάτα όρεξη για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους;

Εκείνη την παιδική χαρά που ξέφτιζαν οι μπογιές της, γιατί όλ ' αυτά τα χρόνια που περνούσαν, άφηναν μαζί και τα σημάδια τους; Ξέρεις. Την ίδια που κάποια στιγμή είπαν να την περιποιηθούν λιγάκι και την έβαψαν με τα χρώματα του ουράνιου τόξου και που τόσο είχαμε χαρεί...

Την παιδική χαρά που είχε τις «πληγές» της βεβαίως, γιατί κανείς δεν είχε φροντίσει ν' αντικαταστήσει την τραμπάλα που είχε σπάσει κι είχε μείνει μόνον η βάση της. Τη σκουριασμένη βάση που είχα τυλίξει πρόχειρα με πολλές ταινίες για να μην πέσει και χτυπήσει κάποιο παιδί της γειτονιάς. Ή τη σπασμένη βάση του «γύρω γύρω όλοι». Έτσι το λέγαμε εμείς μικροί. Εκείνο που είχε χτυπήσει -απ' οτι μου είχε πει μια γιαγιά- ένα παιδάκι το κεφάλι του, όταν έγινε τελικά αυτό που απευχόμασταν όλοι, παρά τις προειδοποιήσεις μας στους αρμοδίους; Το γύρω γύρω όλοι, που είχαν αφαιρέσει τελικά, αλλά που είπαν ν' αφήσουν βρε αδελφέ να χάσκει επικίνδυνα η σιδερένια βάση του, έτσι για την ανάμνηση;

Ε, αυτή τη παιδική χαρά «συνάντησα» πριν από μερικές ημέρες, όταν έτυχε να περνώ απ' το σημείο. Για την ακρίβεια «συνάντησα» τ' απομεινάρια της. Γιατί η παιδική χαρά, χαρά μου, μας τελείωσε! Είχε εκδοθεί βλέπεις μια οδηγία απ' το Υπουργείο Εσωτερικών μετά από ένα ατύχημα στα Ιωάννινα. Μια οδηγία εκ των υστέρων δηλαδή, η οποία ζητούσε να επισκευαστούν όλες οι παιδικές χαρές της χώρας. Να σουλουπωθούν. Για τη δική σας ασφάλειά. 

Τι έλεγε αυτή η οδηγία;

«Οι παιδικές χαρές οφείλουν να λάβουν ειδική πιστοποίηση, η οποία χορηγείται από το υπουργείο Εσωτερικών κατόπιν τριπλού ελέγχου: πρώτον, της Τεχνικής Υπηρεσίας του οικείου δήμου, δεύτερον, ενός εκ των διαπιστευμένων προς τη διενέργεια ελέγχων φορέων από το Εθνικό Συμβούλιο Διαπίστευσης και, τρίτον, της τριμελούς Επιτροπής Ελέγχου Παιδικών Χαρών της οικείας Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Όσες δε παιδικές χαρές δεν διαθέτουν την αντίστοιχη πιστοποίηση πρέπει να σφραγιστούν.»

 

Η αρχική απάντηση στο «κάλεσμα», ήρθε με κάποιες ανακοινώσεις του τύπου....

«Η είσοδος στην παιδική χαρά και η χρήση των οργάνων της, γίνεται με την αποκλειστική ευθύνη των γονέων ή των συνοδών τους.»

Η δεύτερη απάντηση, ήταν...ολική καταστροφή! Κατά το πονάει πόδι, κόβουμε πόδι! Οι τσουλήθρες, οι κούνιες, η τραμπάλα, οι τάπητες, τα πάντα ξηλώθηκαν. Η παιδική χαρά μάς τελείωσε!

Γιατί αυτή είναι η οπτική γωνία που βλέπουν τα πράγματα ορισμένοι. Κι όχι κάποιοι τυχαίοι ορισμένοι. Οι αρμόδιοι. Δυστυχώς. Θα μου πεις, ίσως κάποια στιγμή την ξαναδούμε να «φοράει» τα καλά της. Ίσως.

Εδώ θα είμαστε και θα περιμένουμε με αγωνία. Κι αν αυτό συμβεί θα «χειροκροτήσουμε» την πρωτοβουλία. Θα την εγκαινιάσουμε και θα φροντίσουμε να «γεμίσει» και πάλι με παιδικές χαρούμενες φωνές.

Μέχρι τότε όμως, μου επιτρέπεις ν' αναρωτιέμαι γιατί «σώπασε» και γιατί ακόμα δεν έχει γίνει τίποτε? 

Αναδημοσίευση απ' το ηλεκτρονικό περιοδικό της Αθανασίας Ανεζάκη, www.4yourfamily.gr 

 

Στην Νέα Μεσημβρία όπως και σε άλλες περιοχές του Δήμου Χαλκηδόνος περίπου 2 χρόνια μετά, η εικόνα είναι η ίδια. Πολλοί ελπίζαμε πως θα ήταν τουλάχιστον ένα προεκλογικό έργο αλλά τελικά το μόνο που έμεινε ήταν έρημη γη και εγκατάλειψη. Διαβάστε εδώ για τα οφέλη στην ψυχική υγεία των παιδιών και της νέας γενιάς.  Πρέπει να είναι άμεση προτεραιότητα η πιστοποίηση και δημιουργία χώρων αναψυχής και παιδικών χαρών. Όπως θα έπρεπε να είναι άμεση προτεραιότητα η δημιουργία χώρων άθλησης με σωστή αναλογία ανα κατοίκους σε όλο των Δήμο και να μην υπάρχουν αδικημένοι και ευνοημένοι. Δείτε παρακάτω τους δημόσιους χώρους που απολαμβάνουν οι κάτοικοι της Νέας Μεσημβρίας με πληθυσμό που ξεπερνά αυτή τη στιγμή τους 3500 κατοίκους. 

[quix id='2' name='Χώροι ψυχαγωγίας Νέας Μεσημβρίας']

 

Δείτε συνολικά τους χώρους αναψυχής που έχουν δημιουργηθεί ή συντηρηθεί τα τελευταία χρόνια στην Νέα Μεσημβρία

 

 

12 Απρ 2019